Wystąpienie: Norbert Pietrykowski

Pani Marszałek! Państwo Ministrowie! Wysoki Sejmie! Zdrowie jest bezcenne. To wiemy wszyscy. Natomiast nadgodziny w pracy powinniśmy wycenić, bo każda praca ma cenę, tym bardziej że w przyszłorocznym budżecie na ochronę zdrowia chcemy przeznaczyć 274 mld zł. Pragnę zauważyć, że praktycznie co trzecia złotówka w przyszłorocznym budżecie będzie przeznaczana na zdrowie. Nie możemy przeznaczyć co drugiej, nie możemy przeznaczyć wszystkiego na zdrowie, ale przeznaczamy co trzecią złotówkę. To są gigantyczne pieniądze, więc mam nadzieję, że Wysoki Sejm rzadko będzie wspominał, że za mało przeznaczamy na ochronę zdrowia, bo po prostu przeznaczamy bardzo dużo. W związku z tym obywatele oczekują od nas, że skoro przeznaczamy na to tak gigantyczne pieniądze - a wiemy doskonale, że to są pieniądze obywatelek i obywateli - to powinniśmy również sprawować nad nimi jakąś kontrolę.

W naszej debacie pojawiło się wiele głosów na temat patologii i różnego rodzaju zwyżkowych wynagrodzeń. Dlatego bardzo dziękuję, panie ministrze, za odwagę i za to, że podjął się pan tego, żeby to znormalizować.

Oczywiście korzyści, które płyną z tej ustawy, to przede wszystkim większa przejrzystość wydatkowania środków publicznych; ograniczenie bardzo dużych dysproporcji płacowych, o których niektóre z posłanek i niektórzy z posłów głośno mówią; wzmocnienie nadzoru nad świadczeniodawcami i lepsze powiązanie finansowe z kosztami świadczeń, które oznacza, że wycena świadczeń musi być relatywna wobec sytuacji i musi odpowiadać właściwym potrzebom. Nie może być tak, że niektóre procedury są nadmiernie wycenione, a inne są po prostu niedocenione.

Oczywiście ta ustawa również zawiera pewne ryzyka - o czym było już wspomniane - choćby dotyczące dostępności personelu medycznego. Limity wynagrodzeń mogą wpływać na gotowość lekarzy i innych specjalistów do podejmowania pracy w placówkach publicznych, zwłaszcza tam, gdzie występują braki kadrowe.

Ciągłość udzielania świadczeń. Konieczne jest oczywiście ustalenie, czy zmiany w zasadach kontraktowania nie spowodują ograniczenia liczby przyjmowanych pacjentów, wydłużenia kolejek lub rezygnacji z części świadczeń.

Zróżnicowanie kosztów pracy. Jednakowe limity nie mogą oddziaływać na różne specjalizacje, regiony oraz placówki o różnym czasami profilu działalności.

Swoboda organizacji pracy. To jest niezwykle ważne. Ograniczenia dotyczące zawierania umów powinny być oceniane pod kątem ich proporcjonalności, skutków dla rynku pracy i możliwości zapewnienia obsady dyżurowej.

Skutki finansowe dla szpitali. To bardzo ważny aspekt. Potrzebne jest wykazanie, w jaki sposób projekt wpłynie na koszty działalności, budżety podmiotów leczniczych oraz dostępność świadczeń zdrowotnych finansowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Ta ustawa wiąże się z takim ryzykiem i zdajemy sobie z tego sprawę. Jednak jeszcze raz chciałbym podkreślić, że 274 mld zł nie mogą być rozrzucane z helikoptera. Musimy sprawować nad nimi pieczę. Stąd też bardzo dobrze, że podjęliśmy tego typu działania.

Wprowadzenie zabezpieczeń dla pacjentów. Oczywiście przepisy powinny gwarantować ciągłość udzielania świadczeń oraz ograniczyć ryzyko pogorszenia dostępności leczenia.

Doprecyzowanie zasad ustalania limitów wynagrodzeń. Ochrona praw pracowniczych, zapewnienie odpowiedniego finansowania i to, o czym mówiła pani poseł Sójka, czyli oczywiście (Dzwonek) monitorowanie skutków ustawy.

Klub Parlamentarny Centrum, kierując się troską o system opieki zdrowotnej, popiera procedowane zmiany pod warunkiem rozjaśnienia wspomnianych wcześniej wątpliwości, a także uzyskania pełnego kompromisu ze środowiskami medycznymi, zwłaszcza lekarskimi i pielęgniarskimi, z ratownikami medycznymi oraz diagnostami laboratoryjnymi. Dziękuję bardzo. (Oklaski)