Maciej Józef Kononowicz

Maciej Józef Stanisław Kononowicz, używający pseudonimu Maciej, urodził się 1 stycznia 1912 roku w Łasku. Ukończył polonistykę na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Jako poeta zadebiutował w 1935 roku w „Antologii współczesnej poezji szkolnej”, pod pseudonimem Maciej Halin. Tworzył poezje, satyry, opowiadania i powieści, a także tłumaczył literaturę białoruską. Do jego książek należą między innymi „Stacje liryczne”, „Prawą ręką za lewe ucho”, „Kilka imion miłości” i „Wenus w małym miasteczku”.

Podczas okupacji niemieckiej służył jako podporucznik Armii Krajowej i instruktor tajnej szkoły podchorążych. Brał udział w powstaniu warszawskim, a w latach 1944-1945 był jeńcem Oflagu XC w Lubece. Od 1945 roku mieszkał w Łodzi, gdzie pracował między innymi w redakcjach „Słowa Powszechnego” i „Dziś i Jutro”. Był członkiem Stowarzyszenia PAX i Związku Literatów Polskich, radnym Łodzi oraz posłem na Sejm PRL II kadencji w latach 1957-1961. W 1971 roku otrzymał nagrodę im. Włodzimierza Pietrzaka. Zmarł 31 marca 1986 roku w Łodzi i został pochowany na cmentarzu przy ulicy Ogrodowej.

Na podstawie artykułu „Maciej Kononowicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.